Terug naar varkenshaar.

Ik ben terug bij af. Zoals ik geleerd heb op de KABK: olieverf hanteer je met varkenshaar. In loop der jaren, heb ik me daar van afgekeerd, jarenlang aan runder geweest, das geprobeerd, in een dolle bui 100 euro aan marter uitgegeven. was in no time versleten. Nooit meer.
Toen: synthetisch, kattetongen van runder. Dat was de methode.
Nu ben ik weer terug. Ik wil sporen zien. Rauwe smerige sporen .In vette (liefst overjarige) olieverf. Simpel eigenlijk.

de sjaal aangepakt.

Ik werk voornamelijk aan de rechterzijde van het doek. Bij de treurige ambtenaar in de rode jas heb ik de sjaal aangepakt. dat mei-groen beviel niet. Dit warme grijs is veel beter. Ik kan er altijd nog een schotse ruit of iets dergelijks op zetten. Zijn oren heb ik nu voor de vierde keer opnieuw opgebouwd. Ze zijn nog steeds gigantisch, maar nu beter van toon.
De menging van de palen maak ik nu met meigroen, een flinke hap camium geel donker en Van Dyck-bruin. Uiteraard hoe meer naar voren hoe meer Van Dyck.
Over de blauwe buitenwereld, breng ik een glaceerlaag aan van LeFranc-cobalt (die zo koud is, dat ie nauwelijks uit de tube wil), ook over de voorkant van de tram. Het bevalt me, maar ik hoop dat het allemaal technisch kan.
Mijn nieuwe beleid. Vette slotlagen met soepige verf, maar wel met varkenshaar aangebracht. Sporen wil ik zien. Vooral in de slotlaag. De schaduwen op de stoelen brng ik aan met een grijs op basis van rode oker, zink, en weer; Van Dyck.
Toch: het gebrek aan viscositeit van mijn medium begint me steeds meer te irriteren. Toch maar weer eesn Liquin proberen. En ook, aan de studie, ik ga die Lucian Freud, toch aanschaffen. Geldproblemen of niet.

De wonderkamers(gemeentemuseum).

De jongens moeten heel vroeg zwemmen vandaag. En S is naar een vriendje. Logeren. Mooi. Tijd voor degelijk museumbezoek. Het is tenslotte weekend. Het GM was altijd al favoriet. Maar nu is de leeftijd aangebroken voor L en D om enthousiast te worden. Dat lukt, want het GM heeft iets nieuws: de wonderkamers.
Normaal gesproken ben ik tegen het multi-mediaal pimpen van een collectie. maar dit kan. en sterker: het werkt. Alles bewijst hier dat museum-bezoek verre van saai is. de jongens zijn er met moeite uit te krijgen. Je kan er je favoriete Breitner (met lorgnet) zien of ie bij iemand thuis hangt en vijf meter verder een bod uitbrengen op chinees aardewerk. Beng! Je kan drummen en loungen, stoffen voelen en korsetten proberen. Je kan op stap met Berlage en meelachen met maffe video-shorts. Alles kan en alles mag. Heel goed.

met god gesproken

Ik heb vandaag met god gesproken. Met een kleine letter, maar toch. Hij viel best mee. God blijkt een kunstenaar. Maar dat vermoedde ik al. Deze god schiep een universum aan het strand van Scheveningen, en laat daar zijn wezens rondartelen. Als hij de kans kreeg zou ze alleen laten. Ze leven van de wind en ze kunnen zichzelf al redden. Ze zullen zich uiteindelijk gaan voortplanten. Nature finds a way.

Zoals elke fatsoenlijke schepper is Theo Jansen, een schepper die de tekortkomingen van zijn Genisis onderkent. Want het is maar ijdelheid natuurlijk, de schepping op eigen houtje overdoen. Dat moet mis gaan. Dat weet Theo ook dondersgoed. God straft onmiddellijk.

We spraken erover. Ik vroeg Theo: begrijp je wel dat je wezens altijd gemaakt zijn naar voorbeeld van echte evolutie en fysica. Dat is misschien een gevaarlijke combinatie, scheppen en nadoen tegelijk. Kan dat wel?

Theo denkt van wel. Ik ga snel eens kijken.

Linke soep.

Linke soep. Net voordat A arriveert, ketst het zaagblad van mijn Ferm afkortzaag op een kopspijkertje. Het zaagblad vervormt en slaat ratelend tegen de zijkant van de gleuf die is aangebracht om het blad ruimte te geven in draaiende toestand. Een flinke vonkenregen, en het ziet er naar uit dat ie nu toch echt de vuilnisbak in kan, deze Ferm. Het is en blijft troep van de Gamma. Maar we moeten door vanavond, dus voer ik een reparatie met de nijptang uit. Voorzichtig proefdraaien nu. Geen vonken meer, maar wel een vreemd ratelend geluid. A is bezorgd. Ik moet een bril op vindt ze. Je hebt maar 1 paar ogen, meent ze, en ze heeft gelijk. De zaagsnede is natuurlijk niet om over naar huis te schrijven, maar voor dit doel: latten doorknallen, voldoet ie nog prima...
Op zoek naar ander hout, sluipen we die avond, door de donkere gangen van de haagweg, naar het atelier van Youp. Veel macabere herinneringen aan Youps overlijden, maar geen stapels latten, zoals ons door K. was voorgespiegeld. Dan maar naar de vliko.

tempera maken op de eerste Leidse.

Ik ben zeer op tijd, zoals ik gewend ben en breek in in het ochtend-kringgesprek. Deze juf is lichtelijk gestressed. Dat maakt het moeilijker. De ELS houdt niet van geklieder en daarom is het ei-mengsel al vooraf in melkflessen voorbereid. Jammer. Ik ben daar niet zo voor. Geen magie van het eierscheiden meer...
Ze luisteren redelijk, concentratie laat te wensen over, maar het gaat niet zoals het moet gaan. grotendeels mijn fout. Morgen doe ik het beter. Ik deel Rembrandtjes uit op postkaartformaat en grijp in bij te droge bakjes. Weinig durf in deze groep. Morgen wordt beter.
Die middag de petroleum geprobeerd. Lijkt sterk op medium wat te lang gestaan heeft. benieuwd hoe het opdroogt.

spotprent.

petroleum snuiven met de broertjes Maris

Een meevaller. Op een suffe kinderpartij tref ik de kleinzoon van de haagse lijstenmaker vanDam, die nog uit picknicken ging met de broertjes Thijs en jacob Maris. de kleinzoon van opa Van Dam is nu zelf opa. Zo snel gaat dat. We spreken over verdoeken met de strijkbout (bijenwas!)en hoe gelukkige schilders van onderaf een opzet maken. Hij wil graag dat ik eens met petroleum experimenteer, een uitvinding van Opa van Dam, zo verneem ik.
Ik ga dat doen, al is het maar om de geur van die oude Haagse jongens op te snuiven...

TV

Wat is grijs?

Wat is grijs?
Grijs is zo gemaakt. Zinkwit en gebrande omber. Ivoorzwart en zinkwit. Emerald en kraplak.
Kobalt en gebrandde sienna. Noem maar op. En voor de leken: zwart en wit.
Grijs bestaat niet. Er is geen grijs. Er is alleen een oneindige variatie aan tinten die grijs genoemd worden maar ZO TOTAAL verschillen van temperatuur en kleurkracht, dat ik moet blijven zeggen: grijs bestaat niet.
Ik hou ervan, van grijs. tertiare kleuren zijn dankbaar. Ze laten zien wat verf doet, wat verf kan.
Grijs kan zich ook vreemd gedragen. Zet iets naast het grijs, en het grijs krijgt die eigenschappen, echt waar.
Leve het schilderen. Leve het grijs.

pruisisch blauw

Volle bak. Leuk: zeester is er weer. Zoals ik verwachtte wil hij direct mijn oordeel over de door hem, tijdens mijn afwezigheid aangelegde wolkenpartij. Hij heeft recht op een eerlijk antwoord. Dus dat geef ik. Zuchtend gaat hij aan het werk. Want het kon beter.
De ijsbeer aan de andere kant (R) laat ik aanpakken met pruisisch blauw. "Sterk spul, echte vrouwenkleur. Oppassen dus!" vertrouw ik R met een knipoog toe, de maker van de ijsbeer. Hij kan dat wel hebben. En hij begrijpt waar de glaceerlaag voor dient. Wordt wel wat.
Daarna beklim ik de trappen naar het rokerig kantoortje van J, waar we de plannen voor een Leidse berg Parnassus maken (waarin de griekse oudheid de muzen woonden). Ik bibber maar ik ga ervoor. Geen tijd meer voor Lijn 2 dus.

een paar extra frames

Veel kan ik niet doen vandaag. Tijdens de zwemles, studeer ik op stookschema's en biscuitbrandjes. That's it. Een paar extra frames voor het animatieproject is het enige.

Hier de preview van de eerste 23 seconden

Vorderingen Lijn 2

Lijn 2, gewerkt aan de allochtoon rechts en een nogal treurige ambtenaar aan het looppad. Het grootste probleem is behoud van een warm-koud-kontrast over het hele doek heen.

verschrikking

Op tandartsbezoek na, de vreselijkste klus. Een verschrikking. Vanaf de jaarwisseling hangt het als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd. En zo rond deze tijd MOET ik er aan beginnen. Met de moed der wanhoop, zet ik me er aan: de aangifte.
Ik heb er geen gevoel voor. En aan alles is wel iets mis. Ontbrekende omzetbelastingen. Niet belaste provisie die volgens de fiscus wel belast had moeten zijn. Marsen die (6%) opduiken op bonnen met inlijst kosten (19%). Verkeerd genummerde rekeningen, voddige kladjes, zoekgeraakte schulden, betaalde rekeningen waarvan ik geen idee meer heb wat het inhield.
Er is een staat met kosten met bon. En er is een overige kosten-staat. Dat gaat natuurlijk mis, want ik heb geen idee wat waar moet komen. Ondertussen kan het gevreesde telefoontje van de accountaint elk moment komen: "ik vroeg me af: (stilte) Hoe ver ben je al????".......

suppoosten

Als je er hangt, moet je er ook zitten. En om er vanaf te zijn had ik meteen een dubbel blok laten inroosteren. De hele trage vrijdag lang, heb ik me met m'n schetsboek achter de balie teruggetrokken, en het uitgezeten. Suppoosten in het project-atelier is geen pretje, maar het moet gebeuren . Het is voornamelijk publiek van intern dat langskomt. Viltvrouw(Stookschema"s) , Reiger (geen nieuwe etsen), Schoorsteen, wie al niet. Ik ken ze nu, ondanks mijn eerder voornemen, allemaal redelijk, en het is goed om ze te kennen. ik plunder de koelkast, en jat de eerste versie van de video doe boven loopt mee. Loon naar werken.

zadel van Henk B.

Op herhaald verzoek verschijn ik om 11.00 in het Scheltema-gebouw. Ik moet iets langsbrengen. Ik heb het zadel van Henk bij me. Leidse kunsenaars zijn uitgenodigd om een verzameld object uit het atelier dat op een of andere manier een inspiratie was voor het werk, daar tentoon te stellen. As always: het is in het kader van het uitgemolken Rembrandtjaar. Dus dat doen we dan maar weer...
Als beloning mag ik van mezelf bij de Slegte een boekje uitzoeken. Pottenbakken als hobby. Dat nou ook weer niet, maar ik had leeuw beloofd me eens te orienteren op keramiek, en voor vijf euro kan je niet veel miskopen.
Er is iets met keramiek. Op het web kom je een leger aan Raku-stokende tuttenbellen tegen, waar ik niets mee te maken wil hebben. Vrolijke kommen, vazen voor tulpen. Voor je het weet sta je in het pompje. Dames met ovens. wegblijven.
De enige vent die iets serieus met keramiek doet is Stier, die zou me in een middag kunnen bijscholen. Dat stel ik nog even uit. Ligt gevoelig, nog steeds. Dinsdag eerst maar eens een eerste biscuitbrand proberen.
Die avond kleumen ik en A ons door de avond. Gelukkig is het bier lauw.
Het gaat maar heel langzaam, hooguit drie lagen op een avond, we zitten nu op 40 centimeter. Maar we houden vol. continuiteit is nu het belangrijkste.

Filiaaldag. Met twee nieuwe klanten vandaag . R en Zeester zijn helaas verhinderd.
De nieuwen bijten zich vast in een aandoenlijke adelaar en een moterfiets voor bakstenen muur. Het lukt redelijk. Ik zie mogelijkheden. Ontwapenend in eenvoud en verrassend tegelijk.
Om de jongens niet te veel in de nek mee te kijken pak ik (alweer) een rondslingerend paneel aan; door de maker (J?) weggemoffeld onder de kranten, bevuild met stof, zand en uitgespoeld regenwater. Ik maak het schoon, breng een glaceerlaag van cobalt en ongebrande sienna aan, en kan zo (nat in nat) dit misbaksel omvormen tot een paneel met bestaansrecht. De directheid van deze reddingsacties gaan me steeds meer bevallen.
"kust", door mij (en ???) :

Sleepkabels bieden uitkomst

De expo in Den Haag is klaar. Vandaag: uitruimen.
Siebes en ik nemen de Kangoo, want het werk van Soeters gaat dan ook gelijk mee. Bij Pak 'n bak huren we een oplader. Met illegaal kenteken.

Wat blijkt: de banden om te stroppen laten liggen. Dom, mijn fout. Maar gelukkig slingert er nog een ouwe sleepkabel achterin de auto. Als ie een personenwagen kan houden, kan ie ook een houten beeld hebben. Het gaat net. Vriendelijke ambtenaren helpen mee.

SPA heeft erg droog gestaan (CV, die loeit) dus de kieren springen er her en der in. Gaan we nog iets aan doen. Hij ligt nu buiten, vocht te slurpen. Zien we woensdag wel.

animatiefilm

BEKIJK PREVIEW
Ik ben weer begonnen met animatiefilms. L en D moest ik afleveren in het LUMC. Genoeg tijd om de PC weer in paraatheid te brengen voor software die animatie mogelijk maakt. Gelukkig wist ik de fijne kneepjes nog. Mijn oude tablet had nieuwe drivers nodig, en in de pen moets een nieuw batterijtje maar daarna kan ik dan aan de slag. De truuk is: switch niet constant van materiaal en werk in zwart/wit. Ik heb een soort oliepastel gevonden onder brushes die gesmeerd en geveegd een heel vrije bijna geschilderde "toets"oplevert, die me bevalt. de eerste zeventien seconden zijn nu af. Geen idee hoe het verder gaat.

Sneeuw in Brussel.

Vorig jaar om deze tijd zaten we in Brussel. Pas nu heb ik de schets van toen omgewerkt naar een olieschets.