De Velazquez-dwergen

Hoe lang het geleden is en of het in het Prado geweest is, weet ik niet, maar ooit stond ik oog in oog met een dwerg gemaakt door de schildersschilder Velazquez.. Iets van deze invloed moet doorklinken in mijn laatste schilderij van een kleine volwassene met modelspoorbaan.

Buuf

Siebes regelt weer wat. Een expo op de haagweg, geheel gewijd aan de edele tekenkunst. Ik doe mee, in de gauwigheid stuur ik wat ouds maar ik moet nog wat nieuws regelen natuurlijk

Eersteling

De eersteling per telefoon aangemaakt...

smalland, Zweden

Deels gebasserd op schetsen vanuit de trein, deels uit memorie: het zweedse rotsachtige landschap tussen Malmo en Stockholm: Smalland.

Stureplan, centrum Stockholm 2008

gemiste kansen

gemiste kansen zijn er om alsnog te benutten. Wat ik Amsterdam had kunnen zien, maar waar toen niets van gekomen is (wat weerhield mij?), is me vooruit gereisd naar de zweedse hoofdstad. Ook hier in Stockholm is de Any Warhol-tentoonstelling een ware hit. Maar waarom? Zo geweldig was ie nou ook weer niet.

Ik was al gewaarschuwd. Ga niet al die filmpjes helemaal bekijken, dam wordt je gek. Daarom zoek ik naar de zeefdrukken en de schilderijen (veel caseine-tempera). Sommigen ken ik, maar heel veel ontmoet ik voor het eerst. Inderdaad weer miserabel gezeefdrukt, maar het effect is er.

Als ik eerlijk ben vind ik de vroege (reclame) tekeningen van schoenen en dames met lange uitgerekte gezichten het beste. En de foto's van een piepjonge Andy op schoot bij moeders, ontroeren me ook.

Eerder die ochtend: ik zit kleumend in een gure oostenwind aan een baai met uitzicht op de andere oever. Zweden met honden spreken me aan. Mijn ezel waait voortdurend om en mijn Napelsgeel is bijna op. Ik werk stevig door in afwachting van mijn vriend G, die uit de verte nadert met warme take-away-koffie en een plaatselijk specialiteit met veel kaneel. Even ontkleumen. Ik wordt pas echt weer warm bij de wat chaotisch en rommelig opgezette tentoonstelling over Toulouse Lautrec in het museum voor oude kunst.

Overigens: Andy en Henri vertonen een verrassende overeenkomst in een open manier van tekenen.

Roeten

Vandaag bezocht Twinkl-i mij in het atelier, voor een reportage over mijn grafische bezigheden. Voor die gelegenheid, bereid ik een ets voor op basis van de compositie van het lopende bowling-schilderij. Twinkle brengt alles in beeld, laat mij bescheiden mijn werk doen.

En inderdaad, als je zo bewust in beeld brengt wat er komt kijken bij een goede ets met aquatint, dan komt er nog heel wat bij kijken. Hier het roeten van de vaste etsgrond.

Verbazend wat een volk.! Matige tentoonstelling

Watching the Bird.

De software die ik normaal gebruik voor dit doel werkt weer niet onder XP. Ik kom erachter de avond voordat ik een afgemonteerde DVD-schijf moet afleveren bij de expositie in Leiderdorp. Op de valreep ga ik op zoek naar iets vergelijkbaars. Er is van alles. Veel werkt ook goed, maar de kunst is om het op tijd te leren beheersen. Uiteindelijk vind ik een programmaatje dat niets anders doet dan losse GIF-afbeeldingen achter elkaar zetten tot een werkbaar filmpje. Het werkt dus hetzelfde als de oude methode. Camera vastzetten op een statief. Beeld voor beeld fotograferen (klei, tekeningen) en dan achter elkaar zetten. Het blijft de beste methode.

Tto diep in de nacht werk ik aan een compilatie van verschillende animatie-technieken.

Als ik die ochtend me naar het rijnland ziekenhuis begeef, blijkt: een of andere lamlul heeft het TV-tje uit het vogelhuisje gejat. Wie doet zoiets?

Vandaag aangeschaft: 1001 schilderijen die je gezien moet hebben! (G. Dyer & S.Farthing,libero,2006) En inderdaad: er staat een boel in waar je niet omheen kan. Een mooi boek dus. En leerzaam. Wat heb ik al die tijd laten liggen als een "minder" schilderij??? Ik ben er niet voor omgereden en dat moet ik nu bekopen. Hier staat het: ik moet het gezien hebben.
Ik hoorde er ook meteen die veronica-achtige stem bij die dit schilderkunstige canon zou aanprijzen. Hee jij daar! Je moet ze gezien hebben......!Rennen!
Nou....moeten, denk ik dan meteen. Dat is ook weer zo wat.
Heel veel dingen hebben een bepaalde urgentie, en je spreekt ervan als moeten (jullie moeten leren zwemmen en fietsen hoor ik mijzelf tegen mijn jongste zonen zeggen), maar feitelijk vergaat de wereld niet als het niet gebeurt.
Ik moet nog eens de sacrada familia binnengaan als ik in Barcelona ben, maar er zal mij wellicht niets overkomen als ik dat tot in eeuwigheid uitstel zodat er nooit iets van komt. Helaas pindakaas.
"Je moet nu eenmaal je eind-examen doen", zo sprak mijn schooldecaan mij lang geleden aan (ik was een jaar of 16), mij proberend te overtuigen van de noodzaak van een vol afgemaakte schoolcarriere, maar deze urgentie overwegend,besloot ik dat voor mij op dat moment hele andere zaken veek belangrijker waren en verliet zijn kantoortje om mij die middag te laten vollopen met een nog een paar van die andere lapzwanzen die het niet begrepen hadden, en ik nam de beslissing van school te gaan. Heel dom natuurlijk.
Ikvind dat ik dit boek van buiten MOET kennen.

Persbericht.
In 2001 schildert Brussee voor de eindexamen-expositie aan de haagse academie een schilderij genaamd De Vogelaars. Het doek wordt door vrienden, familie, mede-studenten en docenten van de kunst-academie meteen herkend als het belangrijkste werk van die tentoonstelling.
Feitelijk is deze Vogelaars een nieuwe versie van een vroeg schilderij uit 1997. Maar dat doek is nooit ergens tentoongesteld.
in 2002 wordt de “nieuwe” vogelaars tentoongesteld tijdens een groepsexpositie in Groningen en direct verkocht. Het doek is sindsdien in particulier bezit.
Omdat Brussee nog steeds werd aangesproken op de versie van de Vogelaars uit 2001, besluit hij (bij hoge uitzondering) in 2007 tot een nieuwe (en dus derde) versie van het schilderij.
De vroegste en de meest recente versie van De Vogelaars zijn hier nu beiden te zien samen met studies van het schilderij en andere werken van Barthel Brussee waarin vogels en vogelaars op een of andere manier een rol spelen.

De vogelaars, nieuwe versie

Wat ik hoogst zelden doe, gebeurt: op veler verzoek doe ik een nieuwe versie van de oude klassieker De vogelaars. Compositie en kleurstelling zijn nagenoeg hetzelfde. Schildertoets: totaal anders.

2e kerstdag

tweede kerstdag. Helder maar winderig weer. Na overleg besluit ik met M en de kinderen tot een wandeling over het strand bij bloemendaal, de bekende parnassia-strandtent. Met levende kerststal. Zowaar open. Eerst uitwaaien op een breed maar steenkoud strand en dan aanschuiven bij de haard. Meer dan een aquarel-set heb ik niet bij me.

Voor jacowies, ontwerp geboortekaartje

Intocht gaat het heten, en het moest licht en warm van toon worden. Het moest iets worden
met een christusfiguur op een rijdier maardan totaal anders.Een oude kleine tekening (omdat ik het een en ander moest herschikken in de opslag stuitte
ik op een hele verzameling oude schetsboeken) was de basis voor een opzet die een week
onaangeroerd op de ezel heeft gestaan. Ik wilde er wel aan werken maar eerst moeten lopende
zaken worden afgehandeld. Een portretopdracht (ik zit muurvast) en inlijstwerkzaamheden.
Moet ook gebeuren..........

koraalzang, drie oktober

Het is nog stikdonker als ik begin, zodat ik het verschil tussen van Dyckbruin en ultramarijn niet kan onderscheiden, wat gevolgen heeft op het schilderij. Mannen die hekken opstellen en de eerste Concordianen die hun instrument uitpakken, de vroegste leden van de 3 oktober-vereniging, en de eerste pers, kijken wat vreemd op van mijn aanwezigheid, maar laten me met rust.

Als ik net een beetje het standbeeld van Van der Werff heb opgezet, hoor ik de muziek al. het park stroomt vol. Binnen enkele minuten ben ik omringd door koraalzangers. Zo vol is het nog nooit geweest. Al schilderend zing ik zo goed en zo kwaad als het gaat (krap) mee met de echte klassiekers.

kunstroute 2007

Scheltema is bomvol. Donker maar wel gezellig. Vriend en vijand zijn aanwezig. Meiden met worst en wijn gaan rond. Ik schud handen, klop schouders, zwaai naar deze of geen en aai gemoedelijk hier en daar een kale kop. Later op de avond wordt er iets uitgereikt. Een prijs, zo verneem ik. Geen van de genomineerden ken ik of doet me iets, maar de toespraak is leuk en Lenferink doet een dansje. Dat is al leuk genoeg.
De volgende dag. Ik heb de toegangsroute aangegeven met pijlen en zo worden de gasten achterom geleid naar mijn atelier. Dat lukt best aardig want ze komen met redelijke aantallen. Twee dagen draai ik mijn verhaal af, en neem gemeende complimenten in ontvangst. Zowaar verkoop weer wat dingen.

Om een of andere reden komt de Schakel niet opdagen. Ze bellen af. Jammer, maar voor mij onverwachte gelegenheid om Hercules definitief aan te pakken. Het kobalt van de achtergond moet verdwijnen. te schraal te krijterig, te gewoontjes.

De stronk (de stoorzender) in coulisse 1 kort ik in. Hij steekt nu niet meer voorbij de rokken van Hercules, wat sterker is dan de eerste versie. Het is werkelijk een irritant ding geworden en dat bevalt me wel. De kleurstelling (vermilioen en omber, aangelicht met getemperd mengsel van oker en gelen) bevalt me nu wel. Nog wat klooien aan anatomie, beslissing nemen over wel of geen leeuwenkop en de armband (voor de kijkers rechts) verwijderen. Dan moet 't m'zijn.

bebrilde architect.

Vroeger, toen ik nog mijn avonden doorbracht op de academie, en de les vlotte om wat voor reden dan ook niet echt, dan ging ik wel eens een kijkje nemen bij de collega's van architectuur. De gang door en dan boven, tweede verdieping. Altijd leuk, altijd een avontuur. Dat was me wat met die jongens. Ik sprak een keer een trendy bebrilde aankomend architect, die daar nog laat aan het werk was, aan over de esthetische kwaliteiten van zijn maquette. Hij keek me aan of ie pis zag branden. Dat was wel het laatste criterium waarmee zijn werk beoordeeld moest worden, zo vond hij. Of ik iets heel fouts gezegd had.
Gisteren stond ik voor hetzelfde dilemma. Met een gering budget en te dik foamboard heb ik in twee ochtenden een maquette in elkaar gedraaid voor de nieuwe locatie van de Leidse Zaak. Lof van ieder maar voor mij weer een les: de nauwkeurige en heldere weergave moet prevaleren boven de esthetiek. Een kunstenaar moet zich eigenlijk niet begeven op het terrein van architect en vice versa.

De invloed van de computerspellen van de jongens of gewoon een hernieuwde belangstelling voor mythologie. Ik weet het niet. Hoe dan ook, hij stond er zo op en de plasticiteit in groene aarde bevalt me. Kan wel wat worden denk ik.