broer van dodo

Wat een geweldig hout dat noten. weinig krimp tot nu toe en je kan prachtig in alle richtingen steken zonder problemen. Als je een vlakke beitel gebruikt wordt het zo glad dat schuren overbodig lijkt. Grapje natuurlijk. Formaat is ook prettig. Onze hooggeschouderde vriend begint steeds meer op de dodo van vroeger te lijken, maar dat vinden wij helemaal niet erg.

Een kort en gespannen verblijf in Limburg. Vanwege rioolproblemen moet ik de halve dag binnen doorbrengen in afwachting van de plaatselijke loodgieter. Buiten breekt af en toe de zon door.

Zandverstuiving bij Driebergen

Een kort druilerig verblijf in de bossen bij Driebergen. Met de grote groene vissersparaplu kan ik een droge plek maken om te kunnen werken. Het is nog vroeg. Ik schilder de zandverstuivingen bij het fiestpad. Jaren geleden, toen ik hier ook was, was er meer zand, de begroeing rukt op. Dat zal wel iets met het klimaat of de begrazing te maken hebben.

geen runderen of schapen te zien hier, zeker met dit weer niet.

detail sollicitatie (werktitel)

Vlucht tweede staat

Pril begin

Een oud muziekmaatje confonteerde me met zeer vroeg eigen werk. Uit een tijd dat een schrijvers en literatoren nog mijn helden waren. Wat ik wel al deed was illustreren. Ik herinner me heel veel pastelkrijt op miserabel papier. gelukkig dat er mensen zijn die dat soort dingen bewaren.

werktitel "Vlucht".

In het atelier viel vandaag niet te werken. Steenkoud. Mijn kacheltje kan niet tegen dit weer op. Dan maar in mijn verwarmd micro atelier in de Vestestraat. Beetje behelpen maar het gaat eigenlijk best.

resultaat de uitwerking van een eerdere schets. Gewerkt in gele oker (lichte variant), rauwe sienna en Van Dyck. wat een mooie evenwichtige onderschildering oplevert. Het eerste glaceerschilderij sinds een paar jaar. Althans. Voorlopig.

2 oktober

Bijna af. heel veel aan gesleuteld.

De waslijn

Achter de tent heeft van hall een tweetal zelfgehakte palen laten oprichten... Dit om een soort waslijn te bevestigen waaraan de deelnemers aan het festival iets kunnen ophangen. En ik doe mee.

De muppie

Wat is in godsnaam eem Muppie, vroeg ik mij af toen Tol mij vroeg mee te doen aan een project om de borden op straat die normaal reclame bevatten te vullen met echte kunst. Een muppie heet dat. Hoewel het papier niet geweldig geschikt is, bereid ik me voor op het maken van een aquarel van 170 hoog. Geen geringe opgaaf, er gaat dan ook van alles mis. De oppervlakte raakt verzadigd van vocht en de toplaag van het papier sneuvelt. Vandaar dat mijn muppie nu beplakt lijkt met pleisters in de vorm van aquarelplakband. Wanneer dit ding geplaatst gaat worden weet ik niet.

Wijlre, de wei achter het gehuurde adres met in de verte de geul.

Teken

Was getekend heet het officieel. Georganiseerd door Bis, en dat zie je meteen. Het is goed gedaan en ik doe mee. Zoals vele oude bekenden. Bout, Tol, Zuur. Gijs is er ook weer bij.
Nog tot 25 mei.

De stuifkast

Op de academie heb ik geleerd hoe je op de plaat een aquatint kunt aanbrengen met gestolde harsdeeltjes. Daar stonden we in "het hok" om met een stokoude verfbrander de plaat te verwarmen zodat de deeltjes wel stolden maar niet onregelmatig zouden uitvloeien. Opspringende rookwolkjes konden je daarvoor waarschuwen. Dat was het eigenlijk al te laat. Een heel gedoe. Dat stol-proces had ik toch altijd goed in de vingers. In tegenstelling tot aan wat daaraan voorafging: het aanbrengen van een gelijkmatige laag poeder. Ondoenlijk. Stom genoeg werden we door de heren doenten altijd aangespoord gebruik te maken van de strooibus, een jampot, met daarin het harspoeder overspannen met enkele lagen panty's zodat alleen het fijnste poeder naar buiten zou komen. Nooit heb ik een fatsoenlijke egale grijstint kunnen maken met de strooibus. Daarom heb ik vandaag een oude houten kist omgebouwd tot de allereenvoudigste methode de: stuifkist. Een doos waarin je (met een soort schoep) het poeder laat opstuiven (blazen kan ook), je wacht eventjes tot het zwaarste spul al is neergedaald en dan laat je de plaat rustig even in de kist om de uiterst fijne nevel te laten neerdalen. Het is zo fijn dat je het bijna niet ziet tijdens het stolproces.

De Velazquez-dwergen

Hoe lang het geleden is en of het in het Prado geweest is, weet ik niet, maar ooit stond ik oog in oog met een dwerg gemaakt door de schildersschilder Velazquez.. Iets van deze invloed moet doorklinken in mijn laatste schilderij van een kleine volwassene met modelspoorbaan.

Buuf

Siebes regelt weer wat. Een expo op de haagweg, geheel gewijd aan de edele tekenkunst. Ik doe mee, in de gauwigheid stuur ik wat ouds maar ik moet nog wat nieuws regelen natuurlijk

Eersteling

De eersteling per telefoon aangemaakt...

smalland, Zweden

Deels gebasserd op schetsen vanuit de trein, deels uit memorie: het zweedse rotsachtige landschap tussen Malmo en Stockholm: Smalland.

Stureplan, centrum Stockholm 2008

gemiste kansen

gemiste kansen zijn er om alsnog te benutten. Wat ik Amsterdam had kunnen zien, maar waar toen niets van gekomen is (wat weerhield mij?), is me vooruit gereisd naar de zweedse hoofdstad. Ook hier in Stockholm is de Any Warhol-tentoonstelling een ware hit. Maar waarom? Zo geweldig was ie nou ook weer niet.

Ik was al gewaarschuwd. Ga niet al die filmpjes helemaal bekijken, dam wordt je gek. Daarom zoek ik naar de zeefdrukken en de schilderijen (veel caseine-tempera). Sommigen ken ik, maar heel veel ontmoet ik voor het eerst. Inderdaad weer miserabel gezeefdrukt, maar het effect is er.

Als ik eerlijk ben vind ik de vroege (reclame) tekeningen van schoenen en dames met lange uitgerekte gezichten het beste. En de foto's van een piepjonge Andy op schoot bij moeders, ontroeren me ook.

Eerder die ochtend: ik zit kleumend in een gure oostenwind aan een baai met uitzicht op de andere oever. Zweden met honden spreken me aan. Mijn ezel waait voortdurend om en mijn Napelsgeel is bijna op. Ik werk stevig door in afwachting van mijn vriend G, die uit de verte nadert met warme take-away-koffie en een plaatselijk specialiteit met veel kaneel. Even ontkleumen. Ik wordt pas echt weer warm bij de wat chaotisch en rommelig opgezette tentoonstelling over Toulouse Lautrec in het museum voor oude kunst.

Overigens: Andy en Henri vertonen een verrassende overeenkomst in een open manier van tekenen.