nieuw schilderij

Een nieuw schilderij begonnen. Een geposeerde foto uit het volkskrant magazine was de aanleiding voor een (hoe noemde ze dat ook weer?) caranavaleske circus-achtige scene. Pose is goed. Aankleding ontstaat daarna vanzelf. En zie: het aapje is terug!!!.
Bokito-invloeden. Naast de kinky dame een zielige ballerina op loopbal met overgewicht en aan de andere kant een soort neanderthaler met houtblok die gehuld is in een Obelixbroek.
Even later komt A langs. We gaan er weer serieus tegenaan met Insteek. We stoeien met klompen en maken studies in klei. Het ultieme idee broeit nog.
Die middag: zoveelste afspraak met de tandarts.

Bike, olie op doek 110 x 120 cm.

AF!

gecompliceerd schilderij.

Bike, moet het gaan heten. Ik werk er al een tijd aan. Een gecompliceerd schilderij. Al diverse keren zijn de heren (2, nu weg) opgebouwd, verplaatst, en tenslotte weer verdwenen. De motor opgebouwd uit violetten, wat een goede keuze was, denk ik. Varkenshaar is toch zo gek nog niet. Troep van het palet schilder ik gewoon mee. Pukkels op het doek.

GOK

Bij de opruiming die de verhuizing met zich meebrengt, duiken vanzelf panelen en doeken op waar ik nog wat mee moet. Een aantal suffe portretjes besluit ik aan tehalen met de glaceertechniek over impasto heen. Werkt redelijk. Een ervan doe ik met Van Dyck in plaats van omber (gebrand) en rauwe sienna. De samenstalling van het medium blijkt wederom van belang. Die stel ik tegenwoordig zelf zorgvuldig samen. De toevoeging van siccativen doe ik op het gevoel. Het blijft een gok.............

Crusoe

'The Life and Strange Surprising Adventures of Robinson Crusoe of York, Mariner: who lived Eight and Twenty Years, all alone in an uninhabited Island on the coast of America, near the Mouth of the Great River of Oroonoque; Having been cast on Shore by Shipwreck, wherein all the Men perished but himself. With An Account how he was at last as strangely deliver'd by Pirates. Written by Himself'.

Buerweg 19

De Buerweg in Bergen, zo weet ik. Daar is het. Het is vaderdag, dus laat ik me erheen rijden. Een dame met gele fietstassen treft mij aarzelend aan op de oprijlaan. "Dit is toch "De Vlerken", vraag ik. "Zeker, antwoordt ze, ga maar op het walletje staan. Dat doen ze...".
Ik beklim een met klimop begroeide hoop aarde en inderdaad, vanaf daar zie ik de karakteristieke gebeitste latten aan de voorkant, waaraan de Vlerken haar naam dankt. Charley heeft hier gewerkt. iedereen die wat voorstelde en die ik bewonderd zou hebben, is hier geweest. Toorop zelf, Koch, Mondriaan, Roland Holst, Rietveld. Noem maar op.
Is dit hetzelfde als iemand die de villa van Gerard Joling komt bezichtigen, of mag dit?
Het is kleiner dan ik dacht.

Moederdag

Niet om door te komen, die dagen.

verhuisd

Verhuisd.
Met veel gesleep en gesjouw is het gelukt om werk en zooi van het Haagweg-atelier naar mijn nieuwe locatie te verplaatsen. Weemoedig moet ik afscheid nemen van de Haagweg.

het ezeltje van Israels

De asperge van Manet

Als je kunt schilderen kun je ook een asperge schilderen. Misschien wel juist alleen een simpele asperge. Zo leerde Manet. En hij kreeg gelijk.

naaktstudie

Na lange tijd weer eens een middag besteed aan naaktstudie.

Als het een dag niet wil vlotten, is het de enige optie: een doekendag. Van sloophout fabriceer ik spieramen van verschillende maten, als alles droog is, niet ik het ruwe linnen erop. Ik doe al jaren met dezelfde rol, dun linnen van inferieure kwaliteit, maar mits goed voorgelijmd en nagespannen met acryl is het best werkbaar.

Vroeger zwoer ik bij originele beenderlijm, 25 euro voor een pond uit de emmer, bij Bik, de drogist op de doesastraat. Met een verhouding van 2:10 een paar uur voorweken, dan de pot au bain marie opwarmen. Alle restjes opmaken, want als je het laat staan gaat het meuren naar vergane lijkengeur. Maar het houdt een keer op. De konijnenlijm, waar ik nog een pot van heb (ooit gekregen van een vioolbouwer) is niet bruikbaar meer. Ik zwicht. Ik gebruik nu binder, koud op te brengen, en geheel reukloos, spant mooi op en de vezels worden mooi gevuld. Het afscheid van een traditie.

fietskarren: high five

Voor mij een bende deinende peuters. De heiligman is met goed fatsoen niet te zien. Hij beweegt niet veel maar er omheen gebeurt van alles. Om de zoveel tijd, is de muziekpiet achter de coulissen bezig zijn nieuwe sinterklaashit in de speler te proppen. Doe mij een pepernoot en een lekker schui-huimpie. is de strekking. Na drie keer komt het je strot uit, maar bij de kleuters en peuters gaat het erin als koedk, mag ik wel zeggen. Gijs wordt het teveel en hij neemt de benen. Eigenlijk heeft ie gelijk, maar ik moet door. Sint overwwegt zijn portret aan te schaffen. 

ik ben uitgenodigd een raam te vullen voor de kerst-expo van de Haagweg. De bedoeling is dat elke kunstenaar een raam voor zijn rekening neemt en dat op een eigen manier invult. Veel collega's doen iets met lampjes...Omdat ik te laat begonnen ben en niks heb, is dat dan maar het onderwerp van mijn bijdrage: This is it? Een bizar strip-werk: elk plaatje is zorgvuldig door mij in olie op een apneeltje gezet.Er wordt hard gewerkt die dag in het electrolokaal. Ik heb voortdurend het gevoel dat ik achterloop. Vanochtend kwam ik binnen met een bundeltje waaihoud. Sommigen waren al aan het afronden. Ik improviseer wel wat. Ik ga als laatste weg, ik moet mijn laatste paneeltje nog schilderen. Vroeg opstaan dus.

passer domesticus

Speciaal voor deze gelegenheid is de Kunsthal zo aardig geweest plaats te bieden aan de 600 mensen die op deze opening zijn afgekomen. het draait om de mus. Of althans het uitsterven daarvan. Peter Muller, die in zijn kleine galerietje al een ware happening op dut gebied georganiseerd had, heeft het voor elkaar. In het museum voor natuurhistorie in Rotterdam is nu de grote mussententoonsttelling ingericht. Peter is dan ook (beneden in de zaal) zichtbaar opgetogen. Het wordt een jolige boel, met tsjilpende musici, een stokoude engelse mussenspecialist en geagiteerde Margreet Dolman (dan is ze het leukst).
Een geweldige tentoonstelling, niet heel groot, maar met enorm veel zorg en aandacht ingericht.
En ik hang er ook. Mijn mussen-Tokkie-familie flitst zelfs even voorbij in het 8-uur journaal van die dag, zo verneem ik per SMS. Two seconds of fame.
Verder een chaotische bomvolle openening, vol met celebreties. Maar ik heb geen tijd, ik spoed mij naar het station. Als ik de volgende trein haal, kan ik op nog net tijd zijn voor de rapportgesprekken op school.

Barthel en zijn makita in actie.

Drenthe, najaar 2006, vroeg opgestaan...

Alkmaar. Ik was hier al eerder. Voor een streekmuseum behoorlijk fors. De gevoelstentoonstelling voldoet aan alle verwachtingen. Goeie tekeningen van Gestel, maar ik kom voor de 1e verdieping. Het hele bezit aan Toorops bij elkaar. Weer getroffen door het familie portret van de Raedeckers en de staat van de kaasdragers. Hij golft gigantisch. Dat komt met de jaren, vrees ik. En dat zeg ik: die net een kartonnetje verkocht heb dat nu al erger golft dan dit meesterwerk. Op de terugweg belanden we in de noodzakelijke speeltuin in Santpoort-Noord. Gelukkig heb ik spullen bij me.

Patmos, eindelijk voltooid