tandarts serie

nieuw schilderij

Een nieuw schilderij begonnen. Een geposeerde foto uit het volkskrant magazine was de aanleiding voor een (hoe noemde ze dat ook weer?) caranavaleske circus-achtige scene. Pose is goed. Aankleding ontstaat daarna vanzelf. En zie: het aapje is terug!!!.
Bokito-invloeden. Naast de kinky dame een zielige ballerina op loopbal met overgewicht en aan de andere kant een soort neanderthaler met houtblok die gehuld is in een Obelixbroek.
Even later komt A langs. We gaan er weer serieus tegenaan met Insteek. We stoeien met klompen en maken studies in klei. Het ultieme idee broeit nog.
Die middag: zoveelste afspraak met de tandarts.

Bike, olie op doek 110 x 120 cm.

AF!

gecompliceerd schilderij.

Bike, moet het gaan heten. Ik werk er al een tijd aan. Een gecompliceerd schilderij. Al diverse keren zijn de heren (2, nu weg) opgebouwd, verplaatst, en tenslotte weer verdwenen. De motor opgebouwd uit violetten, wat een goede keuze was, denk ik. Varkenshaar is toch zo gek nog niet. Troep van het palet schilder ik gewoon mee. Pukkels op het doek.

GOK

Bij de opruiming die de verhuizing met zich meebrengt, duiken vanzelf panelen en doeken op waar ik nog wat mee moet. Een aantal suffe portretjes besluit ik aan tehalen met de glaceertechniek over impasto heen. Werkt redelijk. Een ervan doe ik met Van Dyck in plaats van omber (gebrand) en rauwe sienna. De samenstalling van het medium blijkt wederom van belang. Die stel ik tegenwoordig zelf zorgvuldig samen. De toevoeging van siccativen doe ik op het gevoel. Het blijft een gok.............

Crusoe

'The Life and Strange Surprising Adventures of Robinson Crusoe of York, Mariner: who lived Eight and Twenty Years, all alone in an uninhabited Island on the coast of America, near the Mouth of the Great River of Oroonoque; Having been cast on Shore by Shipwreck, wherein all the Men perished but himself. With An Account how he was at last as strangely deliver'd by Pirates. Written by Himself'.

Buerweg 19

De Buerweg in Bergen, zo weet ik. Daar is het. Het is vaderdag, dus laat ik me erheen rijden. Een dame met gele fietstassen treft mij aarzelend aan op de oprijlaan. "Dit is toch "De Vlerken", vraag ik. "Zeker, antwoordt ze, ga maar op het walletje staan. Dat doen ze...".
Ik beklim een met klimop begroeide hoop aarde en inderdaad, vanaf daar zie ik de karakteristieke gebeitste latten aan de voorkant, waaraan de Vlerken haar naam dankt. Charley heeft hier gewerkt. iedereen die wat voorstelde en die ik bewonderd zou hebben, is hier geweest. Toorop zelf, Koch, Mondriaan, Roland Holst, Rietveld. Noem maar op.
Is dit hetzelfde als iemand die de villa van Gerard Joling komt bezichtigen, of mag dit?
Het is kleiner dan ik dacht.

Moederdag

Niet om door te komen, die dagen.

verhuisd

Verhuisd.
Met veel gesleep en gesjouw is het gelukt om werk en zooi van het Haagweg-atelier naar mijn nieuwe locatie te verplaatsen. Weemoedig moet ik afscheid nemen van de Haagweg.

het ezeltje van Israels

De asperge van Manet

Als je kunt schilderen kun je ook een asperge schilderen. Misschien wel juist alleen een simpele asperge. Zo leerde Manet. En hij kreeg gelijk.

naaktstudie

Na lange tijd weer eens een middag besteed aan naaktstudie.

Als het een dag niet wil vlotten, is het de enige optie: een doekendag. Van sloophout fabriceer ik spieramen van verschillende maten, als alles droog is, niet ik het ruwe linnen erop. Ik doe al jaren met dezelfde rol, dun linnen van inferieure kwaliteit, maar mits goed voorgelijmd en nagespannen met acryl is het best werkbaar.

Vroeger zwoer ik bij originele beenderlijm, 25 euro voor een pond uit de emmer, bij Bik, de drogist op de doesastraat. Met een verhouding van 2:10 een paar uur voorweken, dan de pot au bain marie opwarmen. Alle restjes opmaken, want als je het laat staan gaat het meuren naar vergane lijkengeur. Maar het houdt een keer op. De konijnenlijm, waar ik nog een pot van heb (ooit gekregen van een vioolbouwer) is niet bruikbaar meer. Ik zwicht. Ik gebruik nu binder, koud op te brengen, en geheel reukloos, spant mooi op en de vezels worden mooi gevuld. Het afscheid van een traditie.

fietskarren: high five

Voor mij een bende deinende peuters. De heiligman is met goed fatsoen niet te zien. Hij beweegt niet veel maar er omheen gebeurt van alles. Om de zoveel tijd, is de muziekpiet achter de coulissen bezig zijn nieuwe sinterklaashit in de speler te proppen. Doe mij een pepernoot en een lekker schui-huimpie. is de strekking. Na drie keer komt het je strot uit, maar bij de kleuters en peuters gaat het erin als koedk, mag ik wel zeggen. Gijs wordt het teveel en hij neemt de benen. Eigenlijk heeft ie gelijk, maar ik moet door. Sint overwwegt zijn portret aan te schaffen. 

ik ben uitgenodigd een raam te vullen voor de kerst-expo van de Haagweg. De bedoeling is dat elke kunstenaar een raam voor zijn rekening neemt en dat op een eigen manier invult. Veel collega's doen iets met lampjes...Omdat ik te laat begonnen ben en niks heb, is dat dan maar het onderwerp van mijn bijdrage: This is it? Een bizar strip-werk: elk plaatje is zorgvuldig door mij in olie op een apneeltje gezet.Er wordt hard gewerkt die dag in het electrolokaal. Ik heb voortdurend het gevoel dat ik achterloop. Vanochtend kwam ik binnen met een bundeltje waaihoud. Sommigen waren al aan het afronden. Ik improviseer wel wat. Ik ga als laatste weg, ik moet mijn laatste paneeltje nog schilderen. Vroeg opstaan dus.

passer domesticus

Speciaal voor deze gelegenheid is de Kunsthal zo aardig geweest plaats te bieden aan de 600 mensen die op deze opening zijn afgekomen. het draait om de mus. Of althans het uitsterven daarvan. Peter Muller, die in zijn kleine galerietje al een ware happening op dut gebied georganiseerd had, heeft het voor elkaar. In het museum voor natuurhistorie in Rotterdam is nu de grote mussententoonsttelling ingericht. Peter is dan ook (beneden in de zaal) zichtbaar opgetogen. Het wordt een jolige boel, met tsjilpende musici, een stokoude engelse mussenspecialist en geagiteerde Margreet Dolman (dan is ze het leukst).
Een geweldige tentoonstelling, niet heel groot, maar met enorm veel zorg en aandacht ingericht.
En ik hang er ook. Mijn mussen-Tokkie-familie flitst zelfs even voorbij in het 8-uur journaal van die dag, zo verneem ik per SMS. Two seconds of fame.
Verder een chaotische bomvolle openening, vol met celebreties. Maar ik heb geen tijd, ik spoed mij naar het station. Als ik de volgende trein haal, kan ik op nog net tijd zijn voor de rapportgesprekken op school.

Barthel en zijn makita in actie.

Drenthe, najaar 2006, vroeg opgestaan...

Alkmaar. Ik was hier al eerder. Voor een streekmuseum behoorlijk fors. De gevoelstentoonstelling voldoet aan alle verwachtingen. Goeie tekeningen van Gestel, maar ik kom voor de 1e verdieping. Het hele bezit aan Toorops bij elkaar. Weer getroffen door het familie portret van de Raedeckers en de staat van de kaasdragers. Hij golft gigantisch. Dat komt met de jaren, vrees ik. En dat zeg ik: die net een kartonnetje verkocht heb dat nu al erger golft dan dit meesterwerk. Op de terugweg belanden we in de noodzakelijke speeltuin in Santpoort-Noord. Gelukkig heb ik spullen bij me.

Patmos, eindelijk voltooid

 

The impressionists

Soms is er toch wel iets aardigs op TV. The impressionists is een mini-serie. Geen top-acteer-prestaties, soms wel erg geromantiseerd en overtrokken, maar ik kijk daar graag naar. Het komt erop neer dat Monet (met de bekende baard) in Giverny terugkijkt op het doorbreken van hemzelf en zijn schildervrienden, op verzoek van een bedremmelde journalist. (michael Palin??)
Dat wordt natuurlijk een aaneenschakeling van anekdotes over de heren. Kostelijk.
Degas bleek een vervelend kereltje die Monet wist te verrassen met zijn eigen doodsbericht in de krant. Degas had deze zelf laten plaatsen. Wist ik niet. En ook niet dat ie harde porno in geheime schetsboeken maakte (voor eigen gebruik).

De groep Domburg

Ik draai de deur van het slot, hijs mijn veldezel op mijn rug, neem een met linnen bespannen houten vouw-krukje en sluip geruisloos naar buiten. Het pad af en de tuin door. De anderen slapen uiteraard nog. Zij zijn hier al twee weken, en hebben gewerkt als beesten. Het ene doek na het andere. Een enorme productie, opgezweept door elkaars enthousiasme. Ik heb dus wat in te halen. Ik weet de weg, want vannacht zijn we (lazarus) dezelfde route naar het strand gegaan. Het parkeerterrein is goddank goed verlicht. In de bowling brandt licht. De weg op het wijkje door, dan een betonnen trap de duinen in. God wat is het donker. Als het nacht wordt , wordt het hier echt nacht.
De hoge hil, zo heet het hier. Ik klap mijn houten krukje uit en wacht op de ochtenschemer. Hier was het dus. Mondriaan heeft hier gezeten. Bij deze paalhoofden, bij deze branding, deze duinen geschilderd op een stukkie karton. Heilige grond. En ik mag hier nu werken.
Vannacht zijn we hier achter de paalhoofden gaan dippen. Gijs D (alias de trekzaag) had meiden geregeld. Ze zijn model of ze komen gewoon eten. De blondste wil ook best zwemmen. Dus dat doen we dan.
Half zeven nu. Aan het werk.

krabben, verenigt u. Een klus voor vriend. Op drie lagen lak. Hopen dat het pakt.

Bermbrandt in de Lakenhal

Onder pseudoniem Bermbrandt heb ik zojuist een aantal etsen achtergelaten in de Lakenhal en de Rembrandt ontvangsthal. Dat gezeik over Rembrandt, ik ken geen kunstenaar die het niet zat is dat Rembrandt-gezeik van de laatste tijd. Too much, is eufemistisch uitgedrukt. Een klein geintje om te protesteren.
Geen onaardige ets overigens.

kratten rode tomaten

De heer Eigen gaat mij voor het hok in. De krochten van een supermarkt waar ik mijn jas kwijt kan en waar ik (als dat nodig is) naar de plee kan, en water kan halen. Langs de croissants ga ik weer de winkel in. Waar ga ik staan? Meneer Eigen stelt het vast niet op prijs als ik klanten te veel voor de voeten loop. Bij de groenten is plek zat. En mooie contrasten. het rood van de kratten tomaten moet de kern worden van het schilderij. Ik vouw de ezel uit, zet een paletje op en begin.
Gijs pakt de andere hoek.

varianten

De laatste dagen heb ik moeten doorbrengen in het bovenatelier, mijn grafiekhok. Daar staat mijn oude etspers en een klein hoogdruk handpersje, waarmee ik houtsnedes en lino's afdruk. Waanzinnige Clara heeft mij geboekt op een vogeltentoonstelling in haar pompje. Dus in godsnaam doe ik dan maar weer mee. Omdat de meerkoet geheel is uitverkocht en van het kauwtje nog slechts 1 aanvaardbaar exemplaar over is, moet ik op de valreep in de zelfde trant iets produceren.
Eeuwig probleem bij dit soort dingen is, dat elke variant iets wel iets voor heeft op de ander. De een is beter afgedrukt in het zwart. De ander heeft een mooiere kleurstelling....
Afmaken, drogen en inleveren die hap.

meeuw uitlaat.

Hoog tijd dat ik aandacht besteed aan het werk van mijn beste leerling J. Den Dulk. Met enige regelmaat verschijnt hij met meegebracht werk in het atelier. Dan bespreken we het een en ander, dan kan hij weer verder.

Ik heb zijn werk zien ontwikkelen van onbeholpen abstracte doeken, naar een geheel eigen figuratieve verftaal. Ik ben altijd erg blij met zijn kwaststreek. Als die behouden blijft heb ik hoge verwachtingen.

Gisteren kwam hij met deze bizarre voorstelling van een meisje dat haar meeuw uitlaat. volgens mij een belangrijk schilderij.

Op een druilerige zaterdagmiddag onthullen Haasnoot en Tinga een plaquette op de plek waar ooit hun beeld Geen Kunst was neergezet, en nu weer (door henzelf) was verwijderd. Stemmige toespraak, koffie en cake na afloop zoals dat hoort op een begrafenis. En vrolijke opluchting na het ritueel. Ik was niet erg rouwig, maar ik was er wel. 

Kanaal

De belgische overheid doet niet veel aan het wegennet. Zo heb ik kunnen constateren. Voortdurend moet ik oneffenheden en kuilen, platgereden egels en boomwortels ontwijken. Dat gaat moeilijk. Want ik ben zwaar beladen. Achter mij hangt een karretje, met daarin de noodzakelijke matjes, slaapzakken, en een tweetal tenten. Dan is ie vol. De andere bagage hebben we in de fietstassen gestoken. ieder draagt zijn deel.
Zo ook S. Met zijn negen jaar levert hij de grootste prestatie. We zijn op weg naar Parijs. Met de belofte aan een groot pretpark hebben we de kinderen zover kunnen krijgen dat ze de ruim 500 kilometer per fiets willen afleggen. Het is heel wat. Als je negen jaar bent is wilskracht zo geboren, maar ook zo weer wegge-ebd. Het valt soms tegen. Maar we komen altijd aan.
Het kanaal is lang, recht en lommerrijk. Hoge populieren aan weerszijden van het kanaal geven een diepe koele schaduw.
We zijn vroeg, want dan is het nog koel. Als we weer even in de schaduw rijden, huivert D soms even. Hij zit bij mij voorop, en hoeft niet te trappen. Vandaar dat hij eerder afkoelt dan ik. Maar over een paar uur zal het weer ondragelijk heet zijn.
Als het goed is leidt dit kanaal ons recht Brugge in. Daar hoop ik Het laatste avondmaal van Gustave van de Woestijne terug te zien, in het Groenighe-museum. Het mooiste schilderij dat ik ken. Het is niet ver meer.
Als we even pauzeren, maak ik foto's met de mobiel, en doe ik tussen twee happen stokbrood in, in het schetsboek een kleine aquarel.

Katwijk zomer 2006

Het moet mogelijk zijn om mobiel de blogsite te benaderen. Ik ga het proberen, dan kan ik wat ik onderweg maak meteen publiceren..
Strand, Katwijk, zomer 2006

Klaar nu: Pleur op met je rembrandt.

En nu wil ik er niets meer over horen. 

Eindexamen-expo

Het is weer zomer. De eindexamen expo van de KABK is weer open. Ik ga daar graag heen, want het stemt tot nadenken. Ik ben er al een tijdje weg, maar het is of ik niet ben weggeweest. Je weet altijd wat je krijgt op zo'n eindexamen-expo. Feitelijk is het een herhaling van vorige jaren. Het is wat een vriendin van mij altijd iets artistiekerigs noemde. Het is natuurlijk verleidelijk de boel daar lekker te gaan staan neersabelen, maar ik voel daar niets voor. In dat artistiekerige zijn die verse jongens en meisjes namelijk verdomd goed opgeleid. De academie bestaat bij de gratie van het collectief aanleren van dat artistiekrige maniertje. Het is een soort taal die je leert spreken, beter kan ik het niet omschrijven. En je moet oppassen, want voor je het weet heb je het zelf aangeleerd. De ruimtes zijn geheel zwart (je breekt je nek bijna) of geheel wit. Je vind er iets op de vloer( want een goed kunstenaar werkt op de vloer), En er ligt vaak iets; een stapel hout. Uitgedroogde potaarde, gekanteld meubulair, of een geroest rijwiel. En er zweeft altijd iets (met mooie staaldraadjes), en natuurlijk zijn er de speakers, want zonder industrieele boeren bongen kom je niet veel verder (twin peaks muziek). Last but not least is er: het beeldscherm, de beamer en de DVD-opstelling.
Men laat zich door yoghurt overgieten, sluipt langs de heg (met en zonder masker) of zoemt in op puisten, tepels en moedervlekken. De lichamelijkheid mag niet ontbreken. Helaas. Ik mis toch iets. En in de trein terug zit ik tegenover zo'n studente en ineens weet ik het: geen vlekken. Ik mis de vlekken. Het enige antwoord op deze stortvloed aan museale kwaliteit, is het werken zelf. Ik ga de boer op. Ik trek met mijn veldezel het land in en ga schaamteloos aan het werk. In de openbaarheid. Want dat is wat er fout is, de artistiekerige concurrentie houdt de atelierdeuren gesloten, en werkt bewust de mythe in de hand dat degenen die er geen verstand van zeggen te hebben geen getuige mogen zijn van de totstandkoming van grote kunst. Jullie begrijpen het toch niet, en daarom moet jet ook maar niet zien. Het publiek wil geen artsitiekrige onzin. Ze willen een clichee, ze willen Rembrandt. Niet in het echt, maar op een botervloot. Dat is wel zo makkelijk.
Ik merk het in het onderwijs. Kinderen denken: een kunstenaar is een gekwelde gevlekte meneer achter een ezel, die een palet vasthoudt en die een zonovergoten olieverf landschap schildert. Nou vooruit dan maar.
In praktijk: een zwartgeklede iets gevulde studente (hmmm, met bril) die met illegaal gedownloade photoshop een blow-up van een miniatuur huisje manipuleert, laat afdrukken op a-nul-formaat en het resultaat wat opleukt met acrylverf uit de tube. Snel smeren, gauw thuis. Zoiets.Tussen die twee uitersten gaapt een kloof van de afmetingen van de Grand Canyon. Er is iets mis in de kunst. Zoveel is duidelijk.
Ik ben een schilder. Een eenvoudige schilder. Ik moet niet lullen, maar ik moet schilderen. Zo simpel is het.

Groen.

Voor de Rembrandt ontvangsthal moet ik een schilderij maken in groenen. Komt mooi uit. Ik ben toch in een soort groene periode. Ik kwam niet verder dan een vrolijke boswachter. Geen gezeik, aan de slag.

Groen.

Van geen enkele kleur zijn zoveel varianten die echt verschillen als van groen. Neem nu groene aarde. de perfecte kleur voor onderschilderingen en eerste opzetjes. Waarom? Omdat het zo verdomd weinig kleurkracht heeft. Ik doe het nog steeds zo, Na de houtskool fixeer ik de boel met terre verte. Het werkt altijd.

Ander gevalletje van groen. Emerald (permanent groen). Zit in heel veel starterspakketjes olieverf, en is totaal onbruikbaar, tenminste, dat dacht ik altijd, totdat ik hoorde van een grijs op basis van dit verschrikkelijke emerald en.... kraplak. geweldig diep, warm bijna violet grijs. Een gouden tip.

Olijfgroen. ook zoiets. Sinds kort gebruik ik het echt. De temperatuur die bijna is zoals die van groene aarde, maar behoorlijk krachtig en mits getemperd door okers een dankbare kleur voor mengingen bij het buiten schilderen.

Onmisbaar bij bomen/planten: sapgroen. Maar pas op: het spul is zo verdomde transparant. Ik heb ooit een koe geschilderd in een sappig groene ondergrond, met uitlsuitend sapgroen. ook de diepste donkers met hetzelfde spul. Dat kon natuurlijk niet. Wel verkocht dat ding, maar ik zie het niet graag terug. In dikke lagen aangebracht slaat sapgroen dood en donker op een heel vervelende manier.

Er is zoveel groen. Het groen op basis van ultarmarijn en cadmium geel levert iets totaal anders op dan dat op basis van cobalt en citoengeel bijvoorbeeld. Je hebt meigroen, phtalogroen(vreselijk spul), viridiaan (oorsponkelijk in midden amerika gewonnen), en het fameuze chroomgroen dat met cadmiums iets geweldig krachtigs oplevert.

Als ik tijd en energie vind ga ik me volgend jaar wijden aan het verkennen van een ge-erfde tube veronese-groen. Veel over gehoord, maar het gebruiken is er nog niet van gekomen. Nog niet.

Voorschoten: de vlietlanden.
Ik word omringd door zwetende badgasten, die loeren wat ik aan het doen ben. De jongens zijn in het water (met Luigi, de opblaaszeehond) Mar luistert de Tour. Ik, die strandhangen haat, heb de spullen meegenomen, klap mijn ezel uit en ga aan het werk. Het is er fuckin' heet. Er is nauwelijks schaduw, maar het moet af. Jongetjes op badhandoeken zijn mijn publiek.

Kuck mal, zwei neue Rembrandts!

Oorspronkelijk zouden we het pieterskerkplein gaan schilderen, maar de kathedraal zit in de steigers, daarom wijken we uit naar een andere locatie. Het wordt de steeg die uitkijkt op het gerecht. Rechts van ons de latijnse school, met die sullige rembrandtvitrine. Ik schilder het plein, Gijs Donker begint aan de steeg.
Ik ben een betere opstaander dan Gijs, dus ik ben al een heel eind als hij aankomt. Er ligt een hond (Sara), en brakke studenten passeren. Veel duitsers die de rembrandtroute doen (kuck mal, zwei neue Rembrandts!!) en een menigte japanners die (hoe kan het ook anders) ons willen fotograferen. Natuurlijk mag dat.
Gijs werkt heel anders, hij sleutelt uren aan de juiste schets in houtskool. Ik begin gewoon (in olie) en moet zo nu en dan wat lantaarnpalen verbouwen of een dakgootje rechttrekken. Maakt niet uit, wat we doen deugt.
Om een uur of twee, begint het gespetter echt teveel te worden. Opruimen. Morgen verder.

Wijn en brood: een avondmaal.

Sommige dingen ontkom je niet aan. Het WK vrees ik, maar dat bedoel ik niet. Ik werk aan een verdere uitwerking van servies en het tafellaken op het schilderij. Er staan flessen, lege borden en achteloos bestek. gekreukte servetten en restjes koude kip. Heerlijk schilderen dat soort dingen. Het gaat best goed.
Dan stort ik me op de lege glazen en het mandje brood. Enterwijl ik ploeter op de korstjes, realiseer ik me dan, dat er niet aan te ontkomen valt: dit is een avondmaal, het moest ervan komen. Waarom doe ik dat?

Verderop zit Gijs Donker

In het atelier is het ondanks de hitte goed uit te houden. De figuur rechts die achteloos de hond voert, pak ik opnieuw aan. Ik zie af van een popeye-outfit. het pijpje blijft wel. Het lege sevies goed is lastig. Ik werk in grijzen op basis van ultramarijn, gebrandde sienna en Van Dyck (uiteraard spaarzaam).
In da namiddag afkoelen op het strand. we zijn in Katwijk. Voor de vernadering ben ik niet de enige die werkt op het strand. Verderop zit Gijs Donker. We praten wat en maken een afspraak. Gijs is bereid tot wat brutale plein-air acties. Mooi. Gaan we doen. We zien wel wat het wordt.
Omdat wij met de auto zijn, en hij op de fiets, nemen we zijn voltooide nog natte doek mee. Dat fietst namelijk nogal lastig. Regelen we wel.

Lodewijk Schelfhout.

Mijn stoffige fiets zet ik in de schaduw van een boom bij het kerkhof. Veertig kliometer vanaf Doorn, aan de nadere kant van de Utrechtse heuvelrug, heb ik zojuist afgelegd. Een knisperend kiezelpad leidt naar de donkere ingang van het kerkje. Verderop onder de bomen een reusachtige Deense dog, die, mij opmerkend , even overeind komt. Iemand snoeit met een heggeschaar de stuiken.

Een rustig dorp dit Kortenhoef. Ze gaan er hier prat op een oud kunstenaarsdorp te zijn. In het hotel aan de dijk waar de roots van de bohemiens liggen kun je voor een flink bedrag nog steeds overnachten. Maar ze zijn nog dicht. En ik kan vast niet betalen met een eigen aquarel. Binnen hangt werk van Schelfhout en tijdgenoten.
Lodewijk Schelfhout is de kern van een expositie in het kerkje van Kortenhoef. Ik ga naar binnen. Vol. Heel vol, maar mooi spul.
Schelfhout had in La Ruche de beginselen van het kubisme geleerd en is aan de slag gegaan. Want zo ging dat toen. Het is ergens na 1900, en je hebt gehoord van een groep schilders die alles wat overeind stond wat schilderen betreft, in een keer omver geschilderd hebben. Dus: Als je modern genoeg was dan toog je naar Parijs. En als zwaluwen streken ze vanuit de hele westerse wereld neer in La Ruche: (de bijenkorf) in Parijs.
Zoals alle galeries, wordt ook deze ruimte beheerd door gedistingeerde dames met een leesbril, die me, in mijn vochtige fietsbroek bevreemd aankijken. Ik voel me een jonge bezoeker.
Maar het is de moeite waard want er is een hoop te lachen. De tentoonstelling is aangekleed met allerlei personalia, de kneedgum en de slecht geslepen burijn van Schelfhout zullen me worst wezen, maar geillustreerde brieven en schetsboekbladen zijn altijd de moeite waard. Ik moet erg lachen om een Ensor-achtige tekening van de schilder sjacherijnig aan het werk, gestoord door blerende kinderen in de box achter hem. Moments heureux et temps d' esperance, zoiets staat erbij. Geweldig, en herkenbaar.

Huidtoon 2

Cadmium oranje. Volkomen overbodige mengkleur, op basis van cadmium geel en rood(?), dacht ik eerst, maar nu ik bezig ben met het aanmengen van huidtonen voor mijn nieuwe grote schilderij genaamd aan tafel ben ik van mening veranderd. De huidtonen op basis van zinkwit, gebrandde sienna en vermiljoen (eventueel oker), geeft een totaal ander effect als je vermiljoen vervangt door dit cadmium oranje. Het is een heel oude tube uit een nalatenschap, wat aan de droge kant, maar hij heeft aan kleurkracht niets ingeboet.

Een tafel is een intrigerend ding. Een soort gekanteld beeldvlak. Het is een plek waar mensen samenkomen. Waar gesproken wordt, maar ook heel veel niet gezegd wordt. Een oversteekpunt voor onderlinge relaties. Zoiets.
Ik wil een schilderij maken met zielige figuren die aan tafel aan elkaar zijn overgeleverd. Mensen in hun lage verschijning.

De Botero-saus

Net als ik is Botero meer schilder dan beeldhouwer. Dat zie je. Zo'n beeld is een afwisseling van contrasten, donkere partijen en glimmertjes op het donkere brons, hoogste lichten dus. De manier waarop ze als accenten ze over het geheel verdeeld zijn, verraadt dat Botero dat belangrijk vindt.
Er komen duizenden mensen op deze zware beelden af. Dat is geweldig natuurlijk, maar ik vraag me toch af, waarom.
Zo bijzonder is het nu ook weer niet. Ze zijn voornamelijk heel groot, en heel glad. Ik ben een liefhebber, dat wel, maar de invloed is een beetje voorbij, voel ik.

Bij Botero weet je precies wat je krijgt, namelijk Botero. Daar is niks mis mee. Maar op een gegeven moment weet je het wel: de Botero-saus.
Bij de schilderijen en tekenwerk heb ik dat niet, die verzadiging. Daar is meer aan de hand. Botero kan nameijk met zijn sausje ook de inhoud te lijf. De vorm realtiveert, de inhoud wordt beinvloed maar blijft overeind. Dat is een onovertroffen truukje. Het gaat door merg en been: in het Eschermuseum even verderop kun je zien wat Botero kan met situatie's in de Abu-Grahib-gevangenis. Tekeningen op ruw papier. Gemartelde gevangenen, bloedend, een ijzeren staaf in hun aars gepropt, belaagd door bewaarders met honden, geboeid en gekneveld. Het is te gruwelijk voor woorden. Maar niet gruwelijk genoeg voor de Botero-saus.

Geduldig speel ik mijn rolletje

Ik ben op zoek naar Petra. Zij doet het filmpje. Leidse kunstenaars die iets hadden ingeleverd voor de expositie over Rembrandts verzameldrift, moeten voor de camera om het project wat luister bij te zetten. Dus ik doe mee. Om 13.00 verschijn en ik met het schilderij onder de arm, en neem plaats op het krukje.
Televisie is nep. Maar dan zo spontaan mogelijk. Ik weet dat inmiddels, want ik heb er enige ervaring mee. Petra stoeit met het geluid. Ik wacht geduldig met koffie op het krukje, mijn spontane uitspraken repeterend. Ik moet drie keer. Twee keer gaat er iets mis. Ik ben gewist, of Petra had me niet aangezet. Geen ramp. Geduldig speel ik mijn rolletje.

Drüben hinterm Dorfe steht ein Leiermann Und mit starren Fingern dreht er, was er kann. Barfuß auf dem Eise schwankt er hin und her Und sein kleiner Teller bleibt ihm immer leer. Keiner mag ihn hören, keiner sieht ihn an, Und die Hunde brummen um den alten Mann. Und er läßt es gehen alles, wie es will, Dreht und seine Leier steht ihm nimmer still. Wunderlicher Alter, soll ich mit dir geh'n? Willst zu meinen Liedern deine Leier dreh'n?

Het grote jatten

Ik ben met Vlasman gestrikt om een schoolproject voor te bereiden. De bedoeling is dat elke groep een afzonderlijk deel van van het schilderij voor haar rekening neemt. Een soort reusachtige puzzel die we met de tracer voorzien van een houtskool-schets. Dat wil zeggen: elk paneel afzonderlijk bewerken.
Omdat het nog veel te licht is verduisteren we mijn opslag en herscheppen zo in 12 delen de compositie van Seurats La grande jatte.

studeren op de wei.

De wei. Die verdomde wei. Hoe lang ken ik die al? Al sinds mijn geboorte ben ik meegesleept naar deze omgeving. Limburg is inmiddels een tweede thuis geworden. Ik werk er graag. Als ik hier ben neem ik spullen mee. Van de cauberg bestaan tientallen oliestudies, maar de wei lukt me nooit. Ik doe de zoveelste poging. Studeren doe ik in aquarel momenteel.

Bussumer hei.

In Naarden heb ik goed kunnen werken. De napjes heb ik met karton in de blikken doos van mijn overleden grootmoeder vastgezet met stukjes karton en met de bidon van de fiets heb ik altijd water voorhanden. Klein en onopvallend werken. Anders krijg je zeikerds. Terwijl de jongens hutten bouwen en boomklimmen en Mar op het mos achteroverligt om wat zon te pakken, maak ik studies op de Bussumer hei.