Vier keer aquarel

Altijd na een vakantie ontdek ik weer de vrijheid van de aquarel-doos. klein, snel en zo verdomd moeilijk. Ik beperk mijn kleuren nu, alleen zuiver zeer transparante pigmenten. Anders loopt ie dicht en is alles verknald. Ideetjes voor schilderijen (tweede van boven) oefenen met lichtval (links boven), kleurstudie (rechtsonder) of een razendsnelle studie van het dagelijks leven (de keuken waar nu een verschrikkelijke lekkage aan de gang is i.v.m. een nieuwe vaatwasser.

Bretagne

Een heel klein stukje zandstrand moet ik oversteken om bij de roodgranieten gedeelten te komen. Er is bijna niemand hier. In de verte spelen een paar franse kinderen. Een man gehuld in heel hoge laarzen zoekt schelpen. Zijn bootje ligt droog. Mijn lichtste veldezel heb ik vandaag thuis gelaten. Want mijn stuur fungeert nu als ezel. Een klem die ik erop monteerde is genoeg om mijn kartonnen paneeltje vast te houden. Het werkt prefect. Geen pottekijkers. Mar en de jongens zijn verderop in de baai. Bij eb vinden ze er krabben, kleine visjes en een heus zee-anemoontje.

Triptiek

Het moest ervan komen. De triptiek zal getoond worden zoals het grote voorbeeld in de lakenhal. los staand in de open ruimte. Ik werk al 2 dagen aan een fatsoenlijke standaard. Ook de achterkant zal nu beschilderd worden.

couch-potatoe

M. ligt ziek in bed. Ik werk thuis vandaag, aan een schilderij op basis van foto's. Dat doe ik anders nooit. Een bestelling in opdracht. Een zonnige blik op het rivierdal vn de Ardeche in frankrijk. De toekomstige eigenaar van het schilderij zit tussen de keien op een blauwe klapstoel, in de verte arriveren andere vakantiegangers per kano. Ik ken die plek dus niet uit het echt, maar het wordt wel een patent schilderij.
Ik wordt in natura betaald in de vorm van een wasmachine, die boven al de spijkerbroeken centrifugeert.
's avonds monteer ik een nummer van Acorns en begeef me om die reden voor het eerst op myspace. daarna brainstormen met A over een nieuw animatieproject. Een solitaire couch-potatoe die in zijn eigen zap-service terecht komt...

voor de beggarsblog

Gemaakt voor de nieuwe blog van de beggars, wordt misschien nog de achorns

Onderschildering voor buitenproject bij de Brijder buiten. Als het hek geplaatst is kan ik er aan beginnen. Voorlopig deze studie uitwerken. Titel: de intocht der geuzen. Bijna een Isings, maar toch wel mijn stijl.

De kenners

Als ik tijd heb ben ik bezig in de nieuwe pieter. De wanden van de galerie moeten met gips afgesmeerd worden, een techniek die Siebes naar eigen zeggen schijnt te beheersen. Helaas vertraagt het nogal. Ondertussen moet ik zorgen dat de lattenkop op tijd afkomt en begeleid ik een groep pubers die een decorstuk maken voor de Willie Wortel in het boerhaave-museum. Dat moet natuurlijk allemaal voorbereid en aangeschaft worden. Ook weer een krappe deadline. En vergeet de aangifte niet.

Vandaar dat ik minder schilder. Wel bezig met een echtpaar in een treurige waterfiets, en zojuist een eerder ideetje uitgewerkt. "De Kenners". Olie op karton, 20 x 30 cm. (ongeveer).

Bospad bij Epen. Ze noemen dit "opdooi" hier.

Omdat we in de buurt zijn, bezoeken we Zwolle. Een mooie stad. de Peperbus, de OLV, en de fameuze sassenpoort. Veel te zien, maar ik ben met de kinderen, dus echt bezichtigen is er niet bij. Het eigenlijke doel van dit bezoek, de zojuist Van Gogh bevonden Van Gogh in de Fundatie. Dat moet ik zien. De hele familie gaat mee naar binnen.
De Van Gogh is een heel goede. Ik ben niet zo'n fanaat als het om Van Gogh gaat, maar deze is prachtig. En naar mijn inschatting volkomen terecht als echt bevonden. Geweldig.
Bijna per ongeluk belanden we op de solo-expositie van Marte Roling. Waardeloze troep met de beamer in elkaar geflansd . Zo plat als een dubbeltje. Enkel close-ups. Geen zinvolle achtergrond. Geen gelaagdheid. nergens expressief. onzinnig rose zo uit de pot. Waardeloos, maar een daverend sukses, want drommen dames in bont en parels dienen zich aan om het bekijken.

Studie voor "de kenners".

Balans. Olieverf op doek. 70 + 90 cm.

ontbijt

Man met boek, aquarel en pen op papier.

Atelierinterieur breestraat. Sinds kort beheer ik het oude postkantoor ook. Als alles doorgaat verhuist de hele club pieters naar dit pand. Dat gaat de goede kant op.

Ameland, 2009, vanaf duin bij de Blinkert, kijkend in westelijkw richting.

oud schilderij opnieuw opgespannen en aangepakt

versluierd geheugen

Hoe versluierd je geheugen is: in mijn herinnering was dit werk veel eenvoudiger van toon en compositie. Ook meende ik dat de achtergrond veel monochromer was. Wat blijkt: een typische Brussee met veel bekende elementen. Figuren die langs elkaar heen gaan, potsierlijke outfits en hoofddeksels (let op petje), en fijne lichtval.

Eerste kunstroute in het nieuwe atelier. De HOD staat het ook hier toe, mits ik iemand bereid vindt om beneden bij de open deur te posten. M wil het wel doen en zet zich in de zon op de stoep aan de breestraatkant. Bezoekers moeten met een diashow van de beamer naar boven gelokt worden.
De houten jaren 70-wanden zijn heel geschikt voor dit doel. Een paar schroeven er in en het hangt.
veel oprechte belangstelling en goed verkocht ondanks de crisis.

Op honderden meters zweven ze.

De acrobaten vorderen. Ik overdrijf het hoge standpunt tot in het absurde. Zoals ik het nu geschilderd heb zweven ze honderden meters boven het Parijse wegdek. Mooi. gelukt.

Glaceerlagen

Al drie weken werk ik aan een groot doek met vier buitelende acrobaten die hun vrijheid vieren in de luchtige open ruimte voor de pui van een Parijs-achtig bouwwerk. De techniek is weloverwogen. Ik bouw plastisch op, breng een glaceerlaag aan en breng hoogste licht aan bij ELKE laag weer, op de nog uiterste natte dunne glaceerlaag. Daardoor krijgen de dames een bijna metallic PAT Andrea-plasticiteit.

broer van dodo

Wat een geweldig hout dat noten. weinig krimp tot nu toe en je kan prachtig in alle richtingen steken zonder problemen. Als je een vlakke beitel gebruikt wordt het zo glad dat schuren overbodig lijkt. Grapje natuurlijk. Formaat is ook prettig. Onze hooggeschouderde vriend begint steeds meer op de dodo van vroeger te lijken, maar dat vinden wij helemaal niet erg.