ijsclub Oegstgeest zonet voltooid

Nu of nooit.

Mijn schaatstijd deze winter investeer ik volledig in de schaatslessen van Daan, mijn bikkel. We komen niet verder dan wat baantjes op de gracht, geen toertochten nog, maar hij vordert gestaag. Morgen zal de dooi invallen. Het is dus nu of nooit.

Gele sokken.

Misschien komt het door de temperatuur hier, maar de glaceerlagen van ''Passage'', deden er verdacht lang over om voldoende aangedroogd te zijn voor een volgende laag. Daarom duurde het hele proces vrij lang. Vooral de achtergrond is een stapeling van verschillende lagen.
Op het allerlaatse moment heb ik besloten de sokken van de figuur achterop te voorzien van een dunne laag cadmium geel. Het effect is meteen heel veel sterker.

Kouwe klauwen bij ijsclub Oegstgeest

Net als ik de eerste houtskool op het doek wil zetten, komt de ijsmeester mij uitnodigen om meer op de ijsbaan te komen staan. Een goed idee van hem, want nu heb ik uitzicht op de houten keet en tegelijk op kasteel Poelgeest. Dit baantje ligt er al 150 jaar, verneem ik. dus een historische plek.
Het wordt steeds drukker. Massa's kinderen om mij heen en ijdele vaders die er graag flitsend op willen. Geen probleem.
Meestal doe ik de handschoenen uit, want de motoriek lijdt eronder, maar ik krijg wel ontzettend kouwe klauwen zo... Warme koffie helpt zelfs niet meer. Als de onderschildering er ongeveer op staat, klap ik de ezel weer in en strompel door de sneeuw huiswaarts. Daar brandt de kachel. Morgen weer zelf schaatsen.

Es geht oan, maar wanneer precies dat is nog niet duidelijk. Ook in het atelier is het fucking koud. De enige radiator die werkt zit aan de andere kant bij het beeldhouw gebeuren. Maar, ik hou vol, en met een badkamerkachel en af en toe opwarmen in de keuken is het net te doen.
Dit bericht ontvang je van een Hi gebruiker.
Je kunt niet antwoorden op dit bericht.
Klik voor meer informatie op www.hi.nl/mms.

Noodgedwongen breng ik nu tijd door in enkele verzorgingstehuizen, hier in de regio. Mijn schoonfamilie gaat plotseling hard achteruit.. Het ene tehuis is wat menselijker ingericht dan het andere maar zonder uitzondering zijn de ruimtes gevuld met mensen die angstig de dood in de verte zien naderen en zich daarop voorbereiden.
Dit bericht ontvang je van een Hi gebruiker.
Je kunt niet antwoorden op dit bericht.
Klik voor meer informatie op www.hi.nl/mms.

Passage derde staat

Bij het bijsnijden van een zinkplaat veroorzaak ik ongewild een scherpe braam die zich even later in mijn rechter ringvinger boort. Doet verrekt veel pijn. Dus maar even niet met mijn fikken in het zuurbad. Schilderen lukt nog net. Ik werk aan de onderschildering in groene aarde van ''Passage''.
Dit bericht ontvang je van een Hi gebruiker.
Je kunt niet antwoorden op dit bericht.
Klik voor meer informatie op www.hi.nl/mms.

De achterkleinzoon van Diego Rivera

Maandag..... 's Ochtends gewoon werken, 's middags twee keer een klas pubers in de Pieter rondleiden. Heerlijke kritische pubers met ieder een eigen visie en andere achtergrond. De eerste groep is vooral geinteresseerd in de prijzen, de tweede groep kijkt verder en staat open voor uitleg en  luistert goed. Onder hen de achterkleinzoon van Diego Rivera, die regisseur moet gaan worden. Ik zeg: doorgaan, Diego!

Voorbij

Het is nog stikdonker en het miezert aanhoudend als Daan en ik op de fiets stappen om vroeg te gaan vogelen bij de vogelplas van Oegstgeest. Het is  6.00 uur. Gekkenwerk met die storm maar wij vinden het leuk. We laten ons verrassen door plotseling opvliegende zwanen, zien een boom aan voor een schaap, vermoeden wat plevieren op het duistere slik en Daan glibbert bijna een donkere sloot in.  Het smalle pad verdwijnt in de zompige modder. Alleen Daan draagt rubber laarzen.
Als we, weer thuis, zijn opgewarmd het volgende programmapunt: rondkijken op de open dag van het Leonardo, want die tijd is het. We scouten momenteel het leidse onderwijs, op zoek naar een geschikte plek voor onze mannen. Dit is de derde school die we doen, deze week. Moeilijk.

Daarna snel door naar De Pieter om te surveilleren. Duurt lang zo'n dag, maar met aangenaam gezelschap en een open schetsboek is het zo weer voorbij.

Monument in het plantsoen (aquarel)

Het 3 oktober-monument in het plantsoen. Willem van Oranje, de Boisot en jan van der Does staan erop.

Grimmig

Beetje grimmig maar prettig van toon. Ook deze voor de zelfportretten-expo in de Pieter.

neerstuiven

Terug aan de ets-tafel. Ik bezit geen echte stuifkast, dus moet ik me behelpen met een oude kist, waarin een luikje zit., maar het werkt prima. De plaat lang laten liggen is het beste, zodat de kleinste deeltjes ook op hun gemak kunnen neerstuiven.

Waar ik nu aan werk is een versie van een schilderij van Courbet, ooit voor gestaan, maar ik zou niet meer weten waar dat was. Misschien gewoon in Dorsay maar het kan ook in Montpellier of zelfs Den Haag geweest zijn. Het heet "Bonjour, monsieur Courbet".
Maar bij mij gewoon bonjour. Over de nep-baarden ben ik erg tevreden.

Laatste werk voor het filiaal.

Ditmaal een werk op paneel dat geplaatst zal worden in de bibliotheek. Bedoeld om van onderaf te bekijken.

Fors schilderij

Ik ben er nu een week of acht mee bezig. Het begon als een startproject maar wordt helaas een afscheidscadeau voor het Filiaal. 440 bij 225 is een fors formaat, maar af en toe heb ik hulp. De kunst wordt nu om het voor 1 januari, 2012 af te krijgen....

Vaders en zonen.

Deze animatie is een probeersel. Met mijn tablet gemaakt.

vettig kroketje

Wat doe je als je familie op dieet is, je sterft van de honger en je hebt nog juist een losse euro in je zak? Juist: Stiekum naar de Febo. Kroketje halen. Heerlijk slecht.... En omdat je ook nog een schilderij moet leveren voor de komende expo "achter de ramen", dan promoveer je zo'n simpel stukje fast-food tot een zinvol schilderij. Ik zeg: doen!
Ooit trok Beuys een vergelijkbaar dampend kroketje uit de muur, propte het in zijn mond en exposeerde daarna zijn vettige kartonnetje in het museum. De rest is geschiedenis.

zomer 2011

Zomer 2011.Dat betekent spullen in de tas, ezeltje mee, (of op het stuur werken) radio aan, snel een opzetje maken en dan schilderen maar. De jongens klooien in en bij het water, ik werk in de schaduw.

Hemelvaartsdag: het is poldermanifestatie of zoiets, ik ben gevraagd om een molentje bij Voorschoten vast te leggen. Vreselijk verbrand maar een aandoenlijk ding geworden. Mondriaan-gevoel....